Prix Victor Hugo de la Francophonie, 29 mars 2019

L’Institut français du Luxembourg, l’Association Victor Hugo et la société Mansart S.A. ont organisé, dans le cadre du mois de la francophonie en mars 2019, un concours lycéen du meilleur texte en français intitulé : « Avec ces mots, écris une histoire ».

Les élèves Emmanuelle Vanhems, Sandra Kherbek, Sofia Mota et Lina Benali de la classe 5C ont été récompensées de leurs efforts et de leur intérêt pour la langue française comme lauréates de ce concours.

La remise des prix a eu lieu le 29 mars 2019 à la Résidence de France en présence de M. l’Ambassadeur de France Bruno Perdu.

Les quatre élèves se sont classées parmi les 10 premiers entre une quarantaine d’élèves de différents lycées ayant participé au concours. Les lauréats se sont vues remettre chacune un diplôme nominatif de participation, ainsi qu’un bon d’achat « Livres ou Multimédia ».

Les élèves ont été accompagnées par Mme Pinto, leur professeur de français, ainsi que par Mme Rocha, directrice du NOSL.

Nous félicitons Emmanuelle, Sandra, Sofia et Lina pour leur belle performance!

Großherzog Jean

Großherzog Jean wurde am 05. Januar 1921 auf Schloss Berg geboren. Seine Eltern waren Großherzogin Charlotte und Prinz Felix. Sein Vorname geht auf Johann den Blinden, König von Böhmen und Graf von Luxemburg zurück. Dieser ist vielen bekannt, weil er der Gründer der Schueberfouerwar. 

Prinz Jean hatte 5 Geschwister: 1 Bruder und 4 Schwestern. Die 6 Kinder wurden auf Schloss Berg unterrichtet. Mit 13 Jahren setzte Jean seine Ausbildung am Ampleforth College in York in England fort. Er lernte dort einerseits Englisch, Griechisch, Latein und wurde in Wissenschaften unterrichtet. Er erlernt aber dort auch wichtige Verhaltensregeln: Disziplin, den Ehrenkodex, Kameradschaft und Engagement, die sehr wichtig für seine spätere Aufgabe als Großherzog von Luxemburg waren. Anschließend lernte er noch 2 Jahre am Athenäum in Luxembourg. Mit 18 wurde er zum Erbgroßherzog und Leutnant der Luxemburger Armee ernannt.

In der Nacht vom 10. Mai 1940 musste die großherzogliche Familie flüchten. Von Frankreich aus ging es nach Spanien, Portugal, die USA und schlussendlich nach Kanada. In Quebec studierte Prinz Jean Jura und Volkswirtschaftslehre an der Uni Laval. 

Am 29. November 1942 schloss sich Prinz Jean der Eliteeinheit der Irish Guardsan. Er wird in der Royal Military Academy Sandhurst zum Offizier ausgebildet. Am 11. Juni 1944 landete er mit dem Generalstab der Irish Guardsin der Normandie und nahm an der Schlacht um Caen und Caumont teil. Er war auch an der Befreiung Brüssels am 03. September 1944 beteiligt. Am 10. September 1944 überquerte er in Rodange die Grenze. Am 17. September operiert er mit seiner Einheit an der Front in Arnheim.

Im Mai 1945 kehrte Prinz Jean in seine Heimat zurück, blieb aber sein Leben lang mit seiner Elitetruppe verbunden. Am 21. August 1984 wurde er von der englischen Königin zum Colonel der Irish Guards und am 17. März 1995 zum Ehren-General der britischen Armee ernannt.

Auch für die Scouten spielte der Großherzog eine wichtige Rolle, da er seit dem 28. Oktober 1945 „Chefscout“ war. Die zwei Pfadfindergruppen FNEL und LS, die sich nie ausstehen konnten, brachte Prinz Jean am 07. Oktober 1945 unter dem Namen „Luxemburg Boy Scout Association“ zusammen. Er wohnte vieler ihrer Veranstaltungen bei. Er teilte immer das Motto des Pfadfinder Gründers Baden-Powell: „Versucht die Welt ein bisschen besser zurückzulassen, als ihr sie vorgefunden habt.“ 

Am 09. April 1953 heiratet Erbherzog Jean die Schwester des belgischen Königs, Prinzessin Josephine Charlotte. Das Paar hat 5 Kinder.

Umwelt-, Natur- und Tierschutz lagen ihm sehr am Herzen. Er interessierte sich für Sport und war Ehrenpräsident des Olympischen Komitees. 

Er war Großherzog von 1964 bis 2000. Am 07. Oktober 2000 dankt er zu Gunsten seines Sohnes Henri ab. Am 14. Juni 2002 zog er nach Fischbach, worauf die Einwohner sehr stolz sind.

Am 23. April 2019 um 6:01 Uhr gab Großherzog Henri die traurige Nachricht, sein Vater sei in der Nacht um 00:25 Uhr verstorben bekannt. Großherzog Jean starb an den Folgen einer Lungenentzündung im Alter von 98 Jahren. 

Die Regierung ordnete eine 12-tägige Staatstrauer an. Während dieser Zeit hingen alle Fahnen im Luxemburger Land auf Halbmast und viele Veranstaltungen wurden auf einen späteren Termin verschoben.

Die Beerdigung fand am 4. Mai statt. An ihr nahmen auch sehr viele Königshäuser und auch Regierungschefs aus dem Ausland teil.

Quellen:

Luxemburger Wort, Nummer 96, Grand-Duc Jean 1921-2019


“Journée des entreprises” – Interview mat der Madamm Bichler vum SePAS

1. Wei laang gëtt et déi “Journée des entreprises” schonn?

Dest Joer war déi 11. Editioun vun der “Journée des entreprises”.

2. Firwat gëtt déi “Journée des entreprises” organiséiert ?

Déi gëtt organiséiert fir datt d’Schüler vun der 5e esou vill Informatioune wéi méiglech kënne kréien iwwer verschidde Beruffer. Leit, déi a bestëmmte Beräicher schaffen, kënnen hinnen esou erkläre wat een an dem Beruff genee maache muss, wat fir eng Ausbildung ee maache muss a wéi eng Méiglechkeeten een duerno huet. 

3. Wat verspriecht dir Iech vun der “Journée des entreprises”?

Also ech denke mir, datt d’Schüler vun där Offer profitéieren an esou vill Informatioune wéi méiglech kréie fir herno de fir si richtege Beruff ze fannen. En plus kënnen se iwwer Beruffer, di si wierklech interesséiere, konkret Froe stellen an datt se duerno méi Informatiounen hunn di se brauche fir an eng bestëmmte Richtung ze goen. Also et sinn Informatioune vu Leit déi um Terrain schaffen.

4. Wei eng Erfarungen hutt dir d’lescht Joer gemaach ?

Am grousse Ganzen ass d’Erfarung relativ positiv,dat heescht Schüler, déi interesséiert sinn, si frou datt se déi Informatioune kréien. D’Patroën engagéieren sech ganz vill, dat heescht, datt se sech op den Dag gutt virbereeden an se probéieren dann och sou gutt wéi méiglech hir Beräicher ze erklären an op de Schüler hir Froen ze äntweren.

5. Wei zefridde sinn d’Schüler mat der “Journée des entreprises”?

Ech denken datt déi Schüler, déi sech dofir interesséiere fir esou vill wei méiglech Informatiounen ze kréien,  natierlech ganz zefridde sinn. Et sinn natierlech och mol eenzel Saache wou se vläicht soen: „Dat do interesséiert mech net esou vill.”. Wéi dir vum Opbau wësst , ass et an all Klass esou, datt jidderee 5 Ateliere kucke geet an do kann et duerchaus sinn, datt een Atelier dobäi ass, wou eenzel Schüler soen, datt et si perséinlech net wierklech interesséiert huet. Mee ech denke schonn, datt de groussen Deel dovunner profitéiert.

6. Wei vill Leit organiséieren déi “Journée des entreprises” ?

Mir sinn zu zwee Léit, déi dat organiséieren, mee mir hunn awer di vollsten Ënnerstëtzung vun de Kollegen aus dem Sekretariat an aus dem Service Technique. 

7. Wei laang dauert d’Organisatioun vun dem Dag ?

Also Mme Kettel an ech hunn eis dëst Joer em d’Organisatioun gekëmmert. Di Jore virdru waren et ëmmer den Här Gengler an ech. Mir fänken am Oktober un, fir datt am Februar oder am Mäerz alles steet, dat heescht dat dauert schonn e puer Méint, well ganz vill ze organiséieren ass.

“Journée des entreprises 2019”

Am Freitag, den 1. März 2019 fand die „Journée des entreprises” im Nordstad-Lycée in Diekirch statt. An diesem Tag kamen verschiedene Firmen und Schulen in unsere Schule, um sich vorzustellen. Wir trafen zunächst auf das Unternehmen „Servior”. Der Mann war der Chef der Firma und stellte uns sein Unternehmen alleine vor. Das Unternehmen betreibt Altersheime. Servior hat 1.644 Kunden und die Zimmer werden zu 99% genutzt (2017). Der Altersdurchschnitt der Bewohner liegt bei 85 Jahren. Außerdem sind 73% der Kunden weiblich. Die Firma hat 15 Häuser im ganzen Land verteilt, davon auch eins in Diekirch.  

Man findet hier Abeit als Erzieher, Krankenschwester, Krankenpfleger, Koch, Sekretärin usw. 

Das zweite Unternehmen sollte eigentlich jeder kennen. Es handelt sich hierbei um die CFL (Société nationale des chemins de fer luxembourgeois). Zwei Lokführer und eine Schaffnerin berichteten uns einiges aus ihrem Arbeitsalltag. So erklärten sie uns beispielsweise, warum es immer wieder zu Verspätungen kommt. Natürlich nannten sie uns auch die Ausbildungsmöglichkeiten, die man bei der CFL hat. So kann man dort zum Beispiel eine Ausbildung als Mechatroniker absolivieren. Interessant für uns war aber auch, dass man während  der Ferien als Student dort arbeiten kann.

Nach dem Bericht der CFL, hörten wir uns einen Vortrag des LTETT an. Die Frau fragte uns, wer wir sind, was wir später werden möchten und ob wir auf unserer jetzigen Klasse bleiben möchten. Sie gab uns noch ein paar Ratschläge mit auf den Weg wie man die Schule leichter schaffen kann. 

Nach der Mittagspause hörten wir uns an, wie die Ausbildung zum Polizisten aussieht. Die beiden Polizisten teilten uns mit, was auch viele überrascht hat, dass man während der Ausbildung zum Polizisten einen Lohn von ungefähr 36.000 Euro im Jahr bekommt. Sie erklärten uns auch, welchen Schulabschluss man benötigt, um eine Ausbildung bei der Polizei machen zu können. So gibt es auch dort unterschiedliche Ausbildungsmöglichkeiten.

Das 5. und letzte Unternehmen war die Firma Siden. Die Firma sorgt für die Entgiftung des Wassers im Norden, sie wurde 1994 gegründet. Die Firma ist in 35 Gemeinden aktiv. 

Ich fand die Polizei am interessantesten und ich glaube meine Mitschüler auch, es war einfach sehr spannend zuzuhören. Dann fand ich die Firma Servior auch sehr interessant, doch den Beitrag von dem Betrieb Siden fand ich sehr langweilig, weil mich das einfach nicht interessiert hat und der Vortrag schwer verständlich war.

Noémie

Die luxemburgische Nationalbibliothek zieht um!

Anfang April zieht die luxemburgische Nationalbibliothek, die ungefähr 200.000 Bücher umfasst, auf den Kirchberg in ein neues Gebäude. Das neue Gebäude ist größer als das alte Gebäude, welches sich neben der Kathedrale befindet.

Seit mehreren Wochen sind nun einige Mitarbeiter damit beschäftigt, die Bücher auf eine ganz spezielle Art und Weise zu reinigen.

Nach dem Umzug werden spezielle Ateliers angeboten. Außerdem kann man dann Kunstwerke bestaunen und auch für das leibliche Wohl wird gesorgt sein. Nach dem Umzug können 37.000 Bücher sofort wieder ausgeliehen werden. Die Nationalbibliothek wird voraussichtlich im Sommer 2019 ihre Türen für die Besucher öffnen. 

Dies ist die größte Umzugsaktion des Landes, für die fünf Firmen beauftragt wurden; 2 luxemburgische und 3 deutsche. Für das Ein- und wieder Auspacken der Bücher ist Helena Laier zuständig. Wird nämlich ein Buch nicht an die richtige Stelle gestellt, so wird es in dem neuen Gebäude schwierig, dieses wiederzufinden. Helena befasst sich hauptsächlich mit alten Büchern, denn diese brauchen eine besondere Pflege sowie die richtige Zimmertemperatur und Luftfeuchtigkeit. Manche Deckel von älteren Büchern sind schon modrig und weisen Gebrauchsspuren auf. 

Clémence Bernard

Quellen:

http://www.rtl.lu/kultur/1302693.html

https://bnl.public.lu/fr.html

Voyage éducatif à Liège

Le 23 janvier 2019 nous, les élèves de l’activité périscolaire « MATh.en.JEANS » (https://www.nosl.lu/new/projets/math-en-jeans/) , sommes allés à Liège pour travailler sur nos problèmes et pour les présenter aux autres participants du projet «MATh.en.JEANS ».

Quand nous sommes arrivés à la maison de la science (http://www.maisondelascience.ulg.ac.be) , nous avions face à nous un joli bâtiment ressemblant à un musée. Ensuite, le guide nous a emmené à la première station, où il nous a expliqué les caractéristiques de l’azote liquide. L’azote liquide coûte 40 centimes le litre. On trouve de l’azote gazeux partout, car il y en a dans l’air que l’on respire, mais la fabrication de l’azote liquide est un peu compliquée.

Nous vous épargnons les détails, mais il faut compresser l’azote et ensuite le lâcher dans un grand espace, ce qui transforme l’azote gazeux en azote liquide. Il nous a ensuite montré quelques caractéristiques de l’azote liquide : il a par exemple introduit une feuille d’une plante dans l’azote liquide. La feuille a cassé par la suite. 

Ensuite nous sommes allés, accompagnés de notre guide, dans une autre salle. À première vue celle-ci ressemblait plus à une salle de torture qu’à ce que nous allions y découvrir. Dans cette salle se trouvait une grande cage en métal (cage de Faraday) avec quelques bouts de papier d’aluminium et des pieds en plastique, mais aussi une maquette de maison et une machine très étrange. Il y avait des rangées de banc où nous nous sommes assis.

Notre guide nous a alors dévoilé le sujet de cette expérience. Nous allions approfondir nos connaissances sur les électrons, donc sur l’électricité et son fonctionnement. Pour la première expérience que nous avons faite, il fallait un volontaire. Une personne s’est proposée et notre guide l’a fait monter sur un escabeau en plastique. L’élève  a alors posé sa main sur la machine étrange et le guide l’a allumée. Il nous a expliqué que cette machine le mettait en contact avec des milliers de volts. Heureusement celui-ci n’est pas mort, car il n’était pas en contact avec le sol. 

L’expérience suivante était un peu différente, car cette fois-ci il lui fallait 3 volontaires. Il les a choisis et ils sont entrés dans la cage. La cage a été verrouillée et elle a été alimentée en électricité. Les volontaires qui étaient à l’intérieur pouvaient toucher la cage sans le moindre danger. Le guide a touché la cage de l’extérieur avec une tige en métal, ce qui a produit des petites étincelles bleues. 

Dernière expérience : on a pris le téléphone d’une personne présente dans la salle et on l’a mis dans la maquette de maison avec un liquide inflammable, puis on a lancé une étincelle sur cette maison. BOUM! Le liquide a brûlé et le téléphone aurait aussi brûlé… s’il n’avait pas été enlevé plus tôt.

Après avoir bien mangé au restaurant I Giardini, nous avons pris le bus en direction de l’université de Liège. 

Une fois arrivés à destination, des professeurs nous ont accompagnés jusqu’à une salle de classe. Le sol était recouvert d’un tapis en mousse noir et moelleux, les murs étaient blancs avec de grandes fenêtres. De longs bancs traversaient la pièce, et un tableau blanc était placé devant les bancs du milieu.

Alors nous nous sommes mis dans nos groupes pour travailler sur nos projets. Nous les avons aussi présentés à d’autres élèves ainsi qu’à d’autres professeurs. Après avoir longtemps cherché à résoudre nos problèmes, nous avons pu manger un bon goûter tous ensemble. Des madeleines, des gaufres, des brownies, du  jus de pommes et des bouteilles d’eau nous attendaient au réfectoire. Après avoir bien mangé, nous sommes sortis dehors prendre une photo avant de remonter dans le bus. 

C’était super!

Interview avec notre directrice Francisca Rocha

  1. Quel métier vouliez-vous exercer étant petite ?

Quand j’étais petite, je voulais devenir professeur d’anglais ou de français ou même une profession qui n’a rien à voir avec le domaine de l’éducation à savoir kinésithérapeute.

2. Quelle profession vos parents voulaient-ils que vous exerciez ?

Mes parents voulaient tout simplement que je trouve ma vocation et que je sois épanouie dans mon métier.

3.  Avez-vous voulu devenir directrice de ce lycée ?

Oui, c’est un grand défi que j’ai voulu relever. J’aime le contact avec les élèves, les parents et le personnel.

4. Si vous deviez résumer les six premières semaines, comment les décririez-vous ?

Très sportives et ça c’est bien passé grâce à une bonne collaboration avec l’équipe de la direction. Je suis contente et je n’ai aucun regret.

5. Que souhaitez-vous améliorer dans notre lycée ?

J’aimerais améliorer l’image et la réputation de notre lycée, aider les élèves qui ont des difficultés, mais aussi continuer à soutenir tous les autres élèves. Avec le nouveau plan de développement scolaire nous avons plusieurs autres objectifs :

– Faciliter le passage de l’école fondamentale vers le lycée des élèves de 7ème.

– Améliorer la communication entre les différents partenaires scolaires (élèves, direction, parents, personnel).

-Soutenir les élèves en difficultés et soutenir les plus motivés dans leur volonté de progresser.

Marché de solidarité 2018

De Solidaritéitsmaart ass eng Aktivitéit, déi all Joer stattfënnt. E puer Klasse verkafen do Saachen, déi si selwer produzéieren oder kachen. Um Solidaritéitsmaart verkafen d’Schüler zum Beispill Panescher, Croques Monsieuren oder einfach Dekoratiounsartikelen. Déi Suen, déi d’Klasse kréien, ginn ëmmer fir e gudden Zweck gespent. Dëst Joer war et fir d’Associatioun “Kanner Wonsch”, déi schwéier kranke Kanner, tëschent 3 an 18 Joer, e leschte Wonsch erfëllen (www.wonsch.lu).

Mir schreiwen iwwert de Soldiaritéitsmaart well et eng wichteg Aktivitéit vum NOSL ass. Beim Chrëschtmaart geet et net nehmen drëm Suen ze sammelen, Zil ass et eppes fir e gudden Zweck ze maachen an eng Kéier un déi ze denken, deenen et net esou gutt geet. 

D’Aarbecht vun de Schüler gouf och belount, well den 22. Januar 2019 konnt dem Här Hagendoorn, President vun der a.s.b.l. Kannerwonsch, e Scheck vun 1400 € iwwerreecht ginn.


D’Schüler fannen de Maart cool, well et fir e gudden Zweck ass a well se sech do eppes kënne kafen. D’Stëmmung um leschte Solidaritéitsmaart war immens gutt. Si fannen, dass ee fir eng weider Editioun och soll Softgedrénks verkafen, all déi aner Aktivitéite solle bestoe bleiwen. D’Panescher an d’Croques Monsieure waren am beléiftsten, awer d’Leit wënsche sech nach méi Choix wat d’Iessen ugeet. Hei sollt een ader och eis Clija+-Klasse nennen, déi all Joer frësch kacht.

Ausserdeem hu mir mat verschiddene Proffen aus dem Lycée geschwat fir och hir Meenung zu deem Sujet gewuer ze ginn. Bei dësen Interviewe krute mir vill positive Feedback a vill Proffe soten och, dass et hinne gefall huet, dass d’Schüler sech esou fir de gudden Zweck engagéieren. Och d’Iessen ass gutt bei de Proffen ukomm. 

Wien si mir…?

Moie léif Welt,

Mir si frou, dass Dir de Wee an eise Blogg vun Schüler fir Schüler fonnt hutt. Wee stécht hannert dësem Blogg a schreift a senger Fräizäit Artikele fir dass Dir se hei liese kennt? Am beschte mir stellen eis einfach mol fir:

  • Ech sinn den Alex a schreiwe fir dëse Schülerblogg. Ech hoffen ech wäert iech mat menge Berichter iwwert déi verschiddensten Theme begeeschtere kennen.
  • Mäin Numm ass Alexis an ech si 15 Joer al. Ech sinn ee grousse Fan vu Videospiller.
  • Ech heesche Kilian. Ech si 14 Joer al a Schüler am NOSL. Ech liese gär a schreiwen dann Artikelen iwwer Bicher, mee ech kéint mer och virstellen nach iwwer aner Saachen ze schreiwen.
  • Mäin Numm ass Leonard an ech si 14 Joer al. Ech interesséiere mech fir Videospiller.
  • Ech heeschen Noémie, si 17 Joer al an Schülerin am Nordstad Lycée zu Dikrech. Ech liesen a schreiwe ganz gären.
  • Hei, ech sinn den Timoé. Ech si 15 Joer al an ech hunn Videospiller a Mangae gär. An menger Fräizäit spillen ech Launchpad a maache Parkour.
  • Ech sinn d’Christine Hilbert an ech schaffen als Mathesproff am NOSL. Als Schüler hunn ech ëmmer gären Texter geschriwwen a mam Noslblogger hunn ech elo d’Chance eis Schüler dobäi ze ënnerstëtzen Artikele fir hire Blogg ze schreiwen.
  • Ech sinn d’Nadine Krux an ech ginn Däitsch am NOSL. D’lëscht Joer hunn ech zesumme mat de Schüler un der Schülerzeitung geschafft an doraus ass elo dëse Blogg entstanenen.

Ab elo wënsche mir Iech da ganz vill Freed mat eisem Blogg.

Ären Noslblogger